حقیقت آن جهان(هفت شهر عشق عطار)
ساعت ٤:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/٢٤  

حقیقت آن جهان

بو علی ّطوسی که پیرِعهد بود                   سالکِ وادیِّ جدّ و جهد بود

گفت فردا اهل دوزخ ،زارِ ِزار                         اهل جنت را بپرسند آشکار

کز خوشیّ جنت و ذوقِ وصال                     حالِ خود گویید با ما، حسبِ حال

اهل جنت، جمله گویند این زمان                خوشی ِ فردوس برخاست از میان

زانکه ما را در بهشتِ پُر کمال                     روی بنمود ،آفتابِ آن جمال

چون جمال ِاو به ما نزدیک شد                   هشت خلد از شرم ِآن، تاریک شد

در فروغِ آن جمال ِجانفشان                       خلد را نَه نام باشد نه نشان

 چون بگویند اهلِ جنت، حالِ خویش           اهل دوزخ در جواب آیند پیش

کِای همه فارغ، ز فردوس و جنان                هر چه گفتید، آن چنان است آن چنان

زآنکه ما ،اصحابِ جایِ نا خوشیم               از قدم تا فرق، غرقِ آتشیم

چون شدیم آگه، که ما افتاده ایم               وَز چنان رویی ،جدا افتاده ایم

 زآتش ِحسرت، دلِ ناشاد ِما                     آتشِ دوزخ، ببرد از یادِ ما

هر کجا کاین آتش آید، کارگر                      زآتشِ دوزخ، کجا ماند خبر

(هفت شهر عشق عطار)



کلمات کلیدی: اشعار